Historia o kamieniu

 Pewien mnich znalazł na drodze kamień. Zamiast go ominąć, podniósł go i odłożył na bok.

– Dlaczego to zrobiłeś? – zapytano go.

– Bo ktoś słabszy mógłby się o niego potknąć – odpowiedział.

Ta krótka historia przypomina nam, że prawdziwe dobro często pozostaje niewidoczne. Nie zawsze polega na wielkich czynach i głośnych słowach. Czasem jest nim usunięcie przeszkody z czyjejś drogi, okazanie życzliwości, pomocna dłoń czy dobre słowo.

Wiele dobrych uczynków nie zostaje zauważonych, ponieważ dzięki nim inni nie muszą doświadczać trudności. A jednak właśnie takie ciche gesty zmieniają świat na lepsze.

W tym tygodniu spróbujmy rozejrzeć się wokół siebie i dostrzec „kamienie”, które możemy usunąć z drogi drugiego człowieka.

„Nie szukajmy własnej korzyści, lecz dobra bliźniego” (por. 1 Kor 10,24).

Błogosławieni? Naprawdę? (8 czerwca)

Błogosławieni? Naprawdę?

Gdy słyszymy dzisiejszą Ewangelię, możemy mieć wrażenie, że Jezus mówi coś zupełnie odwrotnego niż świat.

Bo świat mówi:

„Szczęśliwi bogaci”.
Jezus mówi:
„Błogosławieni ubodzy w duchu”.

Świat mówi:
„Szczęśliwi silni, którzy potrafią postawić na swoim”.
Jezus mówi:
„Błogosławieni cisi”.

Świat mówi:
„Nie daj sobie wejść na głowę”.
Jezus mówi:
„Błogosławieni miłosierni”.

A człowiek słucha tego wszystkiego i myśli:
„Panie Jezu, czy Ty na pewno wiesz, jak wygląda życie?”

Wiesz, że czasem płaczemy.
Wiesz, że jesteśmy niesprawiedliwie oceniani.
Wiesz, że bywamy odrzuceni.
Wiesz, że dobro nie zawsze wygrywa od razu.

I właśnie dlatego Jezus mówi o błogosławieństwach.

Bo błogosławieństwa nie są opisem łatwego życia.

To nie jest lista ludzi, którym wszystko się udało.

To jest lista ludzi, którzy odkryli, że nawet wtedy, gdy brakuje im siły, Bóg jest blisko.

Popatrzmy na Eliasza z pierwszego czytania.

Znajduje się sam przy potoku Kerit.
Król chce go uciszyć.
Przyszła susza.
Nie ma wokół tłumów.
Nie ma sukcesów.

A jednak właśnie tam doświadcza opieki Boga.

Kruki przynoszą mu jedzenie.
Potok daje wodę.
Bóg o nim pamięta.

To piękny obraz.

Bóg nie zawsze zabiera trudności.

Ale nigdy nie zostawia człowieka samego.

My często chcielibyśmy, żeby Pan Bóg działał inaczej.

Mówimy:

„Panie, usuń problem”.

A Bóg czasem odpowiada:

„Nie usunę go od razu, ale dam ci siłę, żebyś przez niego przeszedł”.

„Panie, spraw, żeby było łatwo”.

A On mówi:

„Będę obok ciebie”.

I właśnie o tym są błogosławieństwa.

Jezus nie mówi:

„Szczęśliwi ci, którzy nigdy nie płaczą”.

Mówi:

„Błogosławieni, którzy się smucą”.

Nie mówi:

„Szczęśliwi ci, których nikt nie prześladuje”.

Mówi:

„Błogosławieni, gdy wam urągają”.

To znaczy, że Bóg jest obecny także tam, gdzie po ludzku wydaje się, że Go nie ma.

Pomyślmy przez chwilę:

Kto był najbardziej błogosławionym człowiekiem na ziemi?

Jezus.

A czy miał łatwe życie?

Nie.

Został odrzucony.
Wyśmiany.
Zdradzony.
Ukrzyżowany.

A jednak właśnie przez to objawiła się największa miłość Boga.

Dlatego błogosławieństwa są tak naprawdę portretem samego Jezusa.

Ubogi.
Cichy.
Miłosierny.
Czystego serca.
Wprowadzający pokój.
Prześladowany dla sprawiedliwości.

I dlatego są również zaproszeniem dla nas.

Nie pytaj dziś:
„Czy jestem wystarczająco silny?”

Zapytaj:

„Czy ufam Bogu?”

Nie pytaj:

„Czy wszystko mi się układa?”

Zapytaj:

„Czy idę za Jezusem?”

Bo prawdziwe szczęście nie polega na tym, że wszystko jest po mojej myśli.

Prawdziwe szczęście polega na tym, że nawet wtedy, gdy nie jest po mojej myśli, wiem, że jestem w rękach Boga.

A człowiek, który jest w rękach Boga, może przejść przez każdą suszę, każdy potok Kerit i każde życiowe doświadczenie.

I właśnie taki człowiek jest naprawdę błogosławiony.

 

„Jesteście w wielkim błędzie” Mk 12,27

Jest taki rodzaj ludzi, których wszyscy się trochę boją. Zawsze mają rację. Znają przepisy. Wiedzą, co wolno, a czego nie wolno. Potrafią znaleźć odpowiedni paragraf, punkt, ustęp. Potrafią udowodnić każdemu jego winę. Są jak chodzący kodeks.

Problem zaczyna się wtedy, gdy człowiek bardziej kocha przepisy niż ludzi.

Do Jezusa przychodzą dziś saduceusze. Nie szukają prawdy. Nie szukają Boga. Szukają pułapki. Budują skomplikowaną historię o siedmiu braciach i jednej kobiecie. Wszystko zgodnie z prawem. Wszystko logiczne. Wszystko poprawne.

Tylko że w tym opowiadaniu nie ma życia.

Jest paragraf, ale nie ma człowieka.

Jest przepis, ale nie ma miłości.

Jest kazus do rozwiązania, ale nie ma serca.

A Jezus odpowiada krótko: „Jesteście w błędzie, bo nie rozumiecie Pisma ani mocy Bożej”.

To bardzo mocne słowa.

Można znać Biblię na pamięć i nie znać Boga.

Można codziennie chodzić do kościoła i nie rozumieć Jego serca.

Można modlić się od lat, a nadal osądzać wszystkich wokół.

Można cytować przykazania, a jednocześnie ranić nimi ludzi.

Czasem Słowo Boże staje się w naszych rękach kamieniem.

Zamiast budować – oskarżamy.

Zamiast podnosić – potępiamy.

Zamiast prowadzić do Boga – pokazujemy własną wyższość.

Tymczasem Jezus mówi, że problem nie tkwi w braku wiedzy. Problem tkwi w nieznajomości mocy Bożej.

A czym jest ta moc?

My często myślimy o cudach, uzdrowieniach, znakach.

Ale największą mocą Boga jest miłość.

Miłość, która nie rezygnuje z człowieka.

Miłość, która przebacza.

Miłość, która podnosi po upadku.

Miłość, która jest silniejsza od grzechu.

Miłość, która jest silniejsza nawet od śmierci.

Właśnie o tym mówi dzisiejsza Ewangelia. Bóg nie jest Bogiem umarłych. Jest Bogiem żyjących.

Dla Boga Abraham żyje.

Izaak żyje.

Jakub żyje.

Nasi bliscy zmarli żyją.

Bo dla Boga śmierć nie jest ostatnim słowem.

Święty Paweł w pierwszym czytaniu przypomina Tymoteuszowi o darze, który otrzymał. Mówi też o Jezusie Chrystusie, który „zwyciężył śmierć, a na życie i nieśmiertelność rzucił światło przez Ewangelię”.

To jest Dobra Nowina.

Nie taka, że będziemy zawsze zdrowi.

Nie taka, że ominą nas cierpienia.

Ale taka, że śmierć przegrała.

Że grób nie jest końcem.

Że ostatnie słowo należy do Boga.

Dlatego psalmista mówi dzisiaj: „Ku Tobie wznoszę moje oczy”.

To jest może najważniejsze pytanie tego dnia.

Dokąd są zwrócone moje oczy?

Na błędy innych?

Na własne urazy?

Na paragrafy i osądy?

Czy na Chrystusa?

Bo tylko wtedy, gdy patrzymy na Niego, zaczynamy rozumieć Pismo.

I zaczynamy rozumieć człowieka.

A wtedy kamień prawa przemienia się w serce pełne miłosierdzia.

Wtedy przestajemy być sędziami, a stajemy się braćmi.

Wtedy odkrywamy, że chrześcijaństwo nie jest przede wszystkim zbiorem zasad.

Chrześcijaństwo jest spotkaniem z Żywym Bogiem.

Bogiem Abrahama.

Bogiem Izaaka.

Bogiem Jakuba.

Bogiem mojej historii.

Bogiem, który także dziś mówi do każdego z nas:

„Nie bój się. Ja jestem. I mam moc dać życie tam, gdzie ty widzisz już tylko śmierć”.

Czyj obraz nosisz?

Kiedyś ktoś powiedział, że współczesny człowiek najbardziej boi się trzech rzeczy: kontroli skarbowej, awarii telefonu i braku internetu. Gdyby dzisiaj zamiast denara Jezus pokazał smartfon, może zapytałby: „Czyj jest ten znak na ekranie? Kto jest właścicielem tego urządzenia?”. 

 Dzisiejsza Ewangelia zaczyna się od pułapki. Faryzeusze i Herodianie nie przychodzą do Jezusa po prawdę. Oni przychodzą po zwycięstwo. Chcą Go złapać za słowo. Pytają: „Czy wolno płacić podatek Cezarowi?”. To pytanie było jak mina. Jeśli Jezus powie: „Płaćcie”, narazi się narodowi. Jeśli powie: „Nie płaćcie”, zostanie oskarżony przed Rzymianami. A Jezus robi coś niezwykłego. Prosi o monetę. – Czyj jest ten obraz? – Cezara. – Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga. I wtedy nagle rozmowa o podatkach staje się rozmową o człowieku. Bo najważniejsze pytanie nie brzmi: „Czyja jest moneta?”, ale: „Czyj obraz nosisz w sobie?”. Moneta należała do Cezara, bo miała jego podobiznę. A człowiek? Człowiek nosi w sobie obraz Boga. Już na pierwszych kartach Biblii czytamy, że zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boże. 

 Każdy z nas jest jak żywa moneta wybita w mennicy Stwórcy. Tylko że z monetami bywa różnie. Niektóre są nowe i błyszczące. Inne są zarysowane, pogięte, zabrudzone. Ale nawet najbardziej zniszczona moneta nie przestaje mieć swojej wartości. Podobnie jest z nami. Może ktoś nosi w sercu ślady grzechu. Może ktoś jest poraniony przez życie. Może ktoś czuje się niepotrzebny albo przegrany. A Bóg patrzy i mówi: „To nadal mój obraz. To nadal moje dziecko”. Święty Piotr w pierwszym czytaniu przypomina nam, że wszystko, co tutaj przeżywamy, jest tymczasowe. Świat przeminie. Nasze plany przeminą. Konta bankowe przeminą. Samochody, domy, stanowiska i tytuły przeminą. Pozostanie tylko jedno: relacja z Bogiem. Psalm mówi dzisiaj: „Tyś jest, Boże, od wieku po wiek”. My jesteśmy jak poranna mgła. On jest wiecznością. Dlatego największym problemem człowieka nie jest brak pieniędzy. Nie jest nawet starość czy choroba. Największym problemem jest utrata Bożego obrazu w swoim sercu. Bo można mieć pełny portfel i puste wnętrze. Można mieć tysiące znajomych i nie znać Boga. Można mieć sukces, a nie mieć pokoju. Świat bardzo często próbuje odcisnąć na nas swoje stemple. Mówi: „Jesteś tyle wart, ile zarabiasz”. „Jesteś tyle wart, ile osiągniesz”. „Jesteś tyle wart, ilu ludzi cię podziwia”. A Chrystus mówi: „Jesteś wart tyle, że oddałem za ciebie życie”. To zupełnie inna miara. Może właśnie dlatego nasze życie przypomina czasem pracę w mennicy. Trudne doświadczenia, cierpienia, rozczarowania, choroby – wszystko to bywa jak uderzenia stempla. Boli. Ale jeśli przeżywamy je z Chrystusem, coraz wyraźniej pojawia się w nas Jego oblicze. Święci nie byli ludźmi bez ran. Byli ludźmi, w których pośród ran najpiękniej odbił się obraz Jezusa. 

 Dlatego warto dzisiaj zapytać siebie: Czy bardziej troszczę się o obraz na dowodzie osobistym czy o obraz Boga w mojej duszy? Czy bardziej dbam o stan konta czy o stan sumienia? Czy bardziej boję się utraty pieniędzy czy utraty łaski uświęcającej? Oddać Cezarowi to, co należy do Cezara, nie jest wielką sztuką. Ale oddać Bogu serce, czas, zaufanie i całe życie – to zadanie na każdy dzień. Bo ostatecznie nie chodzi o to, ile przyniesiemy przed tron Boga. Chodzi o to, czy On rozpozna w nas swoje własne podobieństwo.